Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi'nin (NOAA), 1900 yılına kadar uzanan verileri kullanan yıllık Kuzey Kutbu Raporu'nda, Ekim 2024 - Eylül 2025 arasındaki sıcaklıkların 1991-2020 ortalamasının 1,60 derece santigrat üzerinde olduğunu belirtti.
2025 YILI EN SICAK SONBAHARA SAHNE OLDU
Raporun yazarlarından, Alaska Üniversitesi'nden Tom Ballinger, AFP'ye yaptığı açıklamada bu kadar kısa bir zaman diliminde bu kadar hızlı bir ısınmanın kesinlikle endişe verici olduğunu ve bu eğilimin son zamanlarda ve belki de binlerce yıl öncesinde görülmemiş olduğunu söyledi. Rapora göre bu yıl, 1900'den bu yana Arktik'in en sıcak sonbaharına, ikinci en sıcak kışına ve üçüncü en sıcak yazına sahne oldu.
İnsan kaynaklı fosil yakıtların yakılmasıyla tetiklenen Kuzey Kutbu’ndaki ısınma, küresel ortalamadan çok daha hızlı bir şekilde ilerliyor. Buradaki durum, bir dizi güçlendirici geri besleme döngüsüyle (Arktik Amplifikasyonu olarak bilinen bir olguyla) meydana geliyor. Yükselen sıcaklıklar atmosferdeki su buharını artırıyor. Bu da ısıyı emen ve uzaya kaçmasını engelleyen bir battaniye gibi davranıyor. Aynı zamanda, parlak, yansıtıcı deniz buzunun kaybı, Güneş'ten daha fazla ısı emen daha koyu okyanus sularını ortaya çıkarıyor.
DENİZ BUZUNUN GERİ ÇEKİLMESİ
İlkbahar (Arktik deniz buzunun yıllık maksimum seviyesine ulaştığı dönem) Mart 2025'te 47 yıllık uydu kayıtlarındaki en düşük zirveye tanıklık etti.
Raporu hazırlayan ekipte yer alan, Ulusal Kar ve Buz Veri Merkezi'nden Walt Meier AFP'ye verdiği demeçte bunun kutup ayıları, foklar ve morslar için acil bir sorun olduğunu, çünkü bu canlıların buzları ulaşım, avlanma ve yavru doğurma için bir platform olarak kullandıklarını söyledi.
Modellemeler, Arktik'in 2040 yılına kadar veya daha da erken bir tarihte neredeyse hiç deniz buzu olmayan ilk yazını yaşayabileceğini gösteriyor. Arktik deniz buzunun kaybı, eriyen buz ve artan yağışlar yoluyla Kuzey Atlantik'e tatlı su ileterek okyanus dolaşımını da bozuyor. Bu, yüzey sularını daha az yoğun ve tuzlu hale getirerek, batma yeteneklerini ve Avrupa'nın kışlarını daha ılıman tutmaya yardımcı olan Atlantik Meridyenel Devrilme Dolaşımını (Körfez Akıntısı da dahil olmak üzere) yönlendirme yeteneklerini engelliyor.
Grönland Buz Örtüsü'nün devam eden erimesi, Kuzey Atlantik Okyanusu'na tatlı su ilave ederek plankton verimliliğini artırıyor. Ancak aynı zamanda besin bulunabilirliği ile ona bağımlı türlerin beslenebilme zamanı arasında uyumsuzluk meydana getiriyor. Grönland'ın karasal buz kaybı, küresel deniz seviyesinin yükselmesine de büyük katkıda bulunarak kıyı erozyonunu ve fırtına kaynaklı selleri şiddetlendiriyor.
DAHA FAZLA ARKTİK SOĞUK HAVA DALGASI
Bazı araştırmalara göre, Arktik gezegenin geri kalanından daha hızlı ısındıkça, soğuk havanın kutup yakınlarında hapsolmasına yardımcı olan sıcaklık kontrastı zayıflıyor ve soğuk hava dalgalarının daha sık olarak daha düşük enlemlere yayılmasına izin veriyor.
Arktik'in hidrolojik döngüsü de yoğunlaşıyor. Ekim 2024 - Eylül 2025 dönemi (2024/25 su yılı olarak da bilinir) rekor düzeyde yüksek ilkbahar yağışlarına sahne oldu ve 1950'ye kadar uzanan kayıtlarda diğer mevsimler için en yağışlı 5 yıl arasında yer aldı. Daha sıcak ve daha yağışlı koşullar, Arktik tundranın geniş alanlarının borealizasyonuna (yeşillenmesine) neden oluyor. 2025 yılında, kutup çevresi ortalama maksimum tundra yeşilliği, 26 yıllık modern uydu kayıtlarında üçüncü en yüksek değer oldu ve en yüksek beş değerin tamamı son altı yılda gerçekleşti.
Bu arada, donmuş toprakların çözülmesi, çözülen topraklardan salınan demir nedeniyle oluşan "paslanan nehirler" fenomeni gibi biyokimyasal değişiklikleri tetikliyor. Bu yılki raporda, uydu gözlemleri sayesinde görünür şekilde turuncu renkte olan ve artan asitlik ve metal konsantrasyonları yoluyla su kalitesini düşüren ve sucul biyoçeşitliliğin kaybına katkıda bulunan 200'den fazla renk değiştirmiş akarsu ve nehri belirlendi.