Bunlar siyasi hatalar mı, yoksa bilinçli tercihler mi?
Seçimlere yaklaşıyoruz. Herkes meydanlarda, herkes köylerde, herkes iktidara hazırlanıyor. Vaatler havada uçuşuyor.
CTP’nin şu ana kadar seçmene somut proje olarak sunduğu tek başlık, gördüğüm kadarıyla nüfus sayımı.
Yanlış anlaşılmasın. Nüfus sayımı gerekli. Bir devlet nüfusunu bilmeli.
Ama insan merak ediyor.
Saydık, sonra?
Ekonomi, sağlık, eğitim, gençlerin geleceği, Türkiye ile ilişkiler, KKTC’nin egemenliği…
Bunların yol haritası nerede?
Bir ülkeyi yönetmeye talip olmak için nüfusu saymak yeterli mi?
Yoksa önce kaç kişi olduğumuzu öğrenip sonra mı ne yapacağımıza karar vereceğiz?
Gelelim bizzat yaşadığım bir olaya.
Bir milletvekiline sordum:
“Köy gezilerinde vatandaşa ne anlatıyorsunuz, merak ediyorum.”
“Tam gün eğitim.” dedi.
Ben de sordum:
“Peki, siz tam gün eğitim olmasın diye eylemlere katılmadınız mı? Seçmenleriniz bunu sormuyor mu?”
Cevabı aynen şöyleydi:
“Herkes senin gibi akıllı değil.”
Bu cümleyi özellikle değiştirmeden yazıyorum.
Kim bu herkes?
Köylerde ziyaret ettiğiniz vatandaş mı? Oy istediğiniz seçmen mi? Yoksa söyledikleriniz arasındaki çelişkiyi fark etmeyeceğini düşündüğünüz insanlar mı?
Sonra CTP’nin köy gezilerinde anlattığı tam gün eğitim söylemi ortadan kayboldu. En azından kamuoyuna yansıyan açıklamalarda artık aynı ifadeyi duymadık.
Şimdi merak ediyorum.
Ne değişti?
Eğitim politikası mı?
Öğretmen sendikasının açıklaması mı etkili oldu?
Yoksa bir milletvekiliyle yaptığım konuşmayı köşe yazımda aktarmam ve ardından gelen sendika açıklaması mı bu sessizliğe neden oldu?
Daha da önemlisi, köy gezilerinde vatandaşa anlatılan bir vaat neden sonradan aynı açıklıkla savunulmadı?
Tam gün eğitim gerçekten bir projeyse neden arkasında durulmuyor?
Değilse köylerde neden anlatılıyordu?
Gelelim oy pusulalarına.
Bir haber ortaya çıktı. Seçim pusulalarına ilişkin iddialar KKTC gündemine oturdu.
Vatandaşın aklına bir anda şu soru düştü:
“Sandığa nasıl güveneceğiz?”
Ardından muhalefetten açıklamalar geldi. İddialar siyasi tartışmanın merkezine taşındı.
Sonra Yüksek Seçim Kurulu Başkanı ve Polis Basın Subaylığı açıklama yaptı. Olayın niteliğine ilişkin resmî bilgiler kamuoyuyla paylaşıldı.
Şimdi soruyorum.
Resmî açıklamalardan önce bu iddialar üzerinden siyaset yapanlar gerçeği biliyor muydu, bilmiyor muydu?
Biliyorlarsa neden konu o şekilde gündeme taşındı?
Bilmiyorlarsa neden açıklamalar beklenmedi?
Çünkü sandığa duyulan güven, siyasi hesapların malzemesi olamayacak kadar önemli.
Ardından Cumhurbaşkanı’nın açıklaması geldi. Sıla Usar İncirli’nin açıklamasına gönderme yapılarak sakin olunması gerektiği mesajı verildi.
Sakin…
Bence de sakin.
Hatta biraz daha sakin.
Ve sonuncusu…
UBP’nin seçim kitapçıkları.
CTP’nin şikâyeti üzerine, Türkiye ile KKTC arasında imzalanan protokollere ilişkin Türk bayraklı fotoğrafların da bulunduğu seçim kitapçıklarının toplatılması kararı gündeme geldi.
Önce şunu söyleyelim.
Yasa varsa herkes uymalı. UBP de dâhil.
Ama hukuken haklı olmakla siyaseten doğru bir adım atmak her zaman aynı şey midir?
CTP bu şikâyetle neyi ortaya çıkarmak istedi?
UBP’nin seçim yasasına aykırı hareket ettiğini mi?
Yoksa Türk bayrağının bulunduğu kitapçıkların toplatılmasıyla anılan bir siyasi tartışmanın tarafı olmayı mı?
Peki, CTP bu şikâyetin siyasi karşılığını hiç düşünmedi mi?
Yoksa düşündü de önemsemedi mi?
Bir başka merak ettiğim konu da AKEL.
CTP, kuruluşundan bu yana siyasi hedefleri arasında yer verdiği federasyona dayalı çözüm anlayışını bugün de savunuyor.
Geçmişte AKEL yetkilileriyle yapılan görüşmeler de kamuoyuna yansıyordu.
Peki, son dönemde bu görüşmeleri neden eskisi kadar duymuyoruz?
Temaslar mı azaldı?
Yoksa seçim döneminde bazı siyasi başlıklar geri planda mı tutuluyor?
Federasyon, Türkiye’nin garantörlüğü, Türk askerinin adadaki varlığı ve KKTC’nin egemenliği…
Bunlar seçimden sonra konuşulacak ayrıntılar değil.
İktidara talip olan bir siyasi partinin bu konularda ne düşündüğünü vatandaşın açıkça bilmesi gerekmez mi?
CTP Genel Başkanı Sıla Usar İncirli, 28 milletvekili çıkaracaklarını söylüyor.
İddialı bir hedef.
Ama benim merak ettiğim başka.
Sayın İncirli, bu 28 milletvekilini hangi vatandaşların oyuyla çıkarmayı düşünüyorsunuz?
Yalnızca CTP’nin geleneksel seçmeninin mi?
Federasyonu savunanların mı?
Peki, sonradan KKTC vatandaşı olmuş ve bugün oy kullanacak insanlar?
Türkiye ile güçlü bağları savunanlar?
İki devletli çözümü destekleyenler?
Onların da oyuna talip misiniz?
Yoksa kucaklayıcı siyaset yalnızca aynı düşünenler için mi geçerli?
28 milletvekili çıkarmak istiyorsanız, 28 milletvekilinin temsil edeceği toplumun farklı görüşlerini de kucaklamanız gerekmez mi?
Şimdi bu yazıyı hükümete yarayan bir yazı olarak değerlendirecek olanlar çıkacaktır.
Yolda karşılaştığımızda başınızı sallayıp “Sıra bize de gelecek.” demenize gerek yok.
Burada kimsenin sırası beklenmiyor.
Çünkü iktidara hazırlanan bir siyasi anlayışın, kendisine yöneltilen soruları da ciddiye alması gerekir.
Kucaklayıcı siyaset yalnızca farklı görüşlerden oy istemekle olmaz. O görüşleri dinlemekle, sorulara cevap vermekle, gerektiğinde yanlışını kabul etmekle olur.
Ve ben hâlâ o milletvekilinin söylediği cümleyi düşünüyorum.
“Herkes senin gibi akıllı değil.”
Belki de bütün bu yaşananların en önemli noktası burada.
Çünkü vatandaşın neyi anlayıp neyi anlamayacağına siyasetçiler karar veremez.
Şimdi son bir soru…
Acaba vatandaş siyasetin ne yaptığını görmüyor mu, yoksa siyaset vatandaşın gördüklerini fark etmiyor mu?
Cevabı okuyucuya bırakıyorum.
Zaten bazen en ağır eleştiri, cevabı verilmeyen bir sorudur.







Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir