Artık kimse “federasyon”, “barış”, “ortak gelecek”, “iki toplumlu çözüm” masallarının arkasına saklanamıyor.
Çünkü sandıktan çıkan sonuç çok nettir:
Rum tarafı Türk halkıyla egemenlik paylaşmak istemiyor.
Türk halkını eşit ortak olarak kabul etmek istemiyor.
Türkiye’nin Ada’daki varlığını tamamen tasfiye etmek istiyor.
Ve bunu artık gizleme ihtiyacı bile duymuyorlar.
DİSİ…
AKEL…
ELAM…
DİKO…
İdeolojik tonları farklı olabilir ama Türkiye meselesinde, garantörlük meselesinde ve Türk tarafının gerçek siyasi eşitliği konusunda aynı çizgide birleşiyorlar.
Bir taraf diplomatik cümlelerle söylüyor, diğeri bağırarak söylüyor.
Ama hedef aynı...
Türk askeri gidecek.
Türkiye’nin garantörlüğü bitecek.
KKTC’nin egemenliği yok sayılacak.
Türk tarafı merkezi Rum çoğunluk sistemi içinde eritilecek.
Sonra dönüp '' BİRİLERİ '' buna “federasyon” diyecekler.
Geçiniz…
Bu federasyon değildir.
Bu, Kıbrıs Türk halkını zaman içerisinde siyasi olarak etkisizleştirme ve toprak egemenliğini aşındırma planıdır.
Çünkü meselenin özü tam olarak budur:
Toprak egemenliği.
Bugün bazı çevreler hâlâ meseleyi romantik sloganlarla okumaya çalışıyor.
Oysa Kıbrıs Türk halkı açısından egemen toprak meselesi bir siyasi tercih değil; doğrudan varoluş meselesidir.
Çünkü tarihin gösterdiği gerçek ortadadır:
Kıbrıs Türkü’nün güvenliği, özgürlüğü ve siyasi varlığı ancak kendi egemen yönetim alanı içerisinde korunabilmiştir.
1963’te ortaklık devleti dağıldığında ne yaşandığı unutulmadı.
Kıbrıs Türk halkının gettolara sıkıştırıldığı dönem unutulmadı.
Enosis hayaliyle hareket eden zihniyetin Türk varlığını nasıl gördüğü unutulmadı.
Bugün sandıktan çıkan tablo da gösteriyor ki o zihniyet tamamen ortadan kalkmış değil.
Sadece yöntem değiştirmiş durumda.
Eskiden silahla söylediklerini bugün diplomasiyle söylüyorlar.
Eskiden Enosis sloganıyla yaptıklarını bugün “AB normları”, “federasyon”, “Avrupa güvenliği” ambalajıyla pazarlıyorlar.
Ama öz aynı...
Türk halkının egemenliğini kırmak.
Türkiye’nin Ada’daki stratejik varlığını bitirmek.
Kıbrıs Türkü’nü zamanla merkezi yapı içerisinde etkisiz azınlık konumuna düşürmek.
ELAM’ın yükselişi işte bu yüzden tesadüf değildir.
Çünkü ELAM yalnızca aşırı sağ parti değildir.
ELAM, Rum siyasetinin bilinçaltının açık şekilde konuşan hâlidir.
Federasyonu reddediyorlar.
Türk tarafının siyasi eşitliğini reddediyorlar.
Kıbrıs Türkü’nü kurucu halk değil “azınlık” olarak görüyorlar.
Adanın Helen dünyasının parçası olması gerektiğini savunuyorlar.
Ve daha tehlikelisi şudur:
Bir dönem “uç söylem” denilen bu fikirler artık merkez siyasetin içine taşınmış durumda.
Bugün Rum Ulusal Konseyi’nin kararlarına, güvenlik stratejilerine ve siyasi söylemlerine bakıldığında artık çözüm odaklı değil; doğrudan Türkiye’yi dengeleme odaklı bir siyaset yürütüldüğü açık biçimde görülüyor.
İsrail-GKRY-Yunanistan hattının büyütülmesi boşuna değil.
ABD ile askeri koordinasyon boşuna değil.
Fransa ile savunma anlaşmaları boşuna değil.
Doğu Akdeniz’de enerji ittifaklarının Türkiye karşıtı eksende kurulması boşuna değil.
Çünkü Rum tarafı artık Kıbrıs meselesini çözmek istemiyor.
Türkiye’yi Doğu Akdeniz’de geriletmek istiyor.
İşte tam da bu yüzden bazı çevrelerin hâlâ sürdürdüğü “Türkiye ile mesafe koyalım” romantizmi gerçeklikle tamamen kopmuştur.
Çünkü bugün ortaya çıkan tablo bir şeyi yeniden tescillemiştir:
Kıbrıs Türk halkının Türkiye Cumhuriyeti dışında dayanabileceği başka hiçbir stratejik güvenlik limanı yoktur.
Bu bir slogan değil.
Bu jeopolitik gerçektir.
Kıbrıs Türk halkının toprak egemenliği kırıldığı anda, siyasi varlığının da zaman içerisinde aşındırılması hedeflenmektedir.
Çünkü egemen toprak olmadan egemen halk olunmaz.
Toprağını kontrol edemeyen toplum, geleceğini de kontrol edemez.
Güvenliğini de koruyamaz.
Siyasi iradesini de sürdüremez.
Bugün Rum tarafının en büyük rahatsızlığı da tam olarak budur:
Kıbrıs Türk halkının egemen yönetim alanına sahip olması.
Bu yüzden “sıfır asker-sıfır garanti” diyorlar.
Bu yüzden Türkiye’nin Ada’dan tamamen çıkmasını istiyorlar.
Bu yüzden Türk tarafının egemen eşitlik tezine karşı çıkıyorlar.
Çünkü biliyorlar ki Türkiye’nin caydırıcı gücü ortadan kalktığında hedeflenen yapı çok daha kolay kurulabilecek.
İşte bu nedenle Kıbrıs meselesi yalnızca diplomatik müzakere başlığı değildir.
Kıbrıs, Türkiye açısından doğrudan milli güvenlik meselesidir.
Doğu Akdeniz’deki jeopolitik varlık meselesidir.
Mavi Vatan denklemidir.
Türk milletinin bölgesel güvenlik hattıdır.
Ve 2026 seçimleriyle birlikte artık şu gerçek tamamen görünür hâle gelmiştir:
Federasyon söylemi diplomatik vitrindir.
Gerçek hedef ise Türk tarafının egemenliğini zaman içerisinde aşındırmak ve Türkiye’nin Ada’daki etkisini sıfırlamaktır.
Bu yüzden bugün ortaya çıkan tablo yalnızca seçim sonucu değildir.
Aynı zamanda tarihî bir gerçeğin yeniden ilanıdır...
Kıbrıs Türk halkının egemen toprağı, yalnızca bir coğrafya değil; varoluşunun son kalesidir.
Ve Türkiye Cumhuriyeti de bu varoluşun yalnızca destekçisi değil, doğrudan stratejik teminatıdır.
